KONTO DLA DAROWIZN CELOWYCH Fundacja Jeden Drugiemu

Nr konta: 94 1240 6175 1111 0010 3143 2284

Matki i ojcowie samotnie wychowujący dzieci

Tak dzieje się naprawdę.

Mój syn, jak dorośnie chce zostać lekarzem. Chce leczyć dzieci, żeby były szczęśliwe. Jego młodsza siostra jest niepełnosprawna i z trudem się porusza. Kiedy patrzę jak syn się nią opiekuje, jak troszczy się o jej zdrowie, mam pewność , że spełni swoje postanowienie. Obym tylko ja umiała wytrwać w tej nierównej walce z losem. Oby starczyło mi sił, by zapewnić moim dzieciom bezpieczeństwo i szczęście. Oby mój syn mógł spełnić swoje marzenia.   Patrzę na moje dzieci i zastanawiam się, jakie będą miały życie? Jestem gotowa poświęcić wszystko, żeby w przyszłości miały lepiej i łatwiej. Marzę by moje dzieci, kiedy już dorosną , założyły szczęśliwe rodziny , żeby miały dobrą pracę i zdrowie. By niczego im w życiu nie brakowało. Mam nadzieję, że kiedy moje marzenie się spełni , nie zapomną o ludziach, którzy potrzebują pomocy innych. Że nie przejdą obojętnie obok głodnego dziecka. Nie odwrócą zawstydzonego wzroku od biednie ubranej kobiety. Całym sercem kocham moje dziecko. Każdego dnia boję się, czy będę dla niego dobrą matką? Czy podołam obowiązkom? Czy uda mi się zapewnić mu lepszy start w życiu od tego jaki ja miałam? Bardzo bym chciała, żeby jego dorosłe życie było inne niż moje. Uczę więc go czułości i wrażliwości, może i on w przyszłości będzie pomagał innym, tak jak teraz pomaga nam Fundacja. Czy znacie Państwo stokrotki? Takie małe, różowe kwiatki na cienkich łodyżkach? To moje ulubione roślinki. Mama mi je kupowała, kiedy jeszcze była z nami. Mówiła mi, że są jak ja – takie małe, słodkie i niewinne . Teraz mama odeszła i nie ma mi kto przynosić moich stokrotek. W tym roku idę do szkoły, do pierwszej klasy. Chciałabym dostać od taty bukiecik stokrotek i nowy tornister, i kredki. Widziałam takie w tym nowym sklepie, do którego chodzimy z Tatą po zakupy. Tata mówi, że spotkało nas wielkie szczęście, że możemy tam kupować. Ja też tak myślę. Wychowaniem i utrzymaniem moich dzieci zajmuję się sam. Żona odeszła, kiedy okazało się, że nasz najmłodszy synek jest upośledzony. Moje dzieci mają więc tylko mnie. Każdego dnia, w każdej godzinie martwię się o nie. Żyjemy z zasiłku i alimentów. Czasem dostanę jakąś dodatkową robotę. Bez moich dzieci nie wyobrażam sobie życia. One mnie potrzebują a ja jestem im w pełni oddany. Moja mała córeczka lubi bawić się lalkami w rodzinę. Wiem, że duży miś jest tatą, który chodzi do pracy bo mama musi zostać w domku i opiekować się dziećmi. Słyszę, jak rozmawia z nimi. W jej świecie lalek jesteśmy bogaci, zdrowi i szczęśliwi, lecz nasze życie wygląda inaczej. Są dni, kiedy chodzę spać głodna, kiedy zasypiając martwię się, czym jutro nakarmię moje dzieci. Wiem jednak, że muszę być wyrozumiała dla jej dziecięcych marzeń, bo wtedy ona jest taka szczęśliwa. Kiedy wieczorem pochylam się nad łóżkiem mojej najstarszej córki – płaczę, bo jest mi jej żal. Widzę z jakim oddaniem pomaga mi w domu, jak chętnie zajmuje się swym młodszym rodzeństwem, jak ciężko pracuje, a przy tym jest taka pogodna, życzliwa, dobra. Czy nie za dużo od niej wymagam ? Czy nie krzywdzę, zabierając z jej życia słodkie lata dzieciństwa? Ale nie mam nikogo, kto mógłby mi pomóc. Mam tylko ją – moją najstarszą córeczkę, moją kochaną dziewczynkę. Każdej wiosny, kiedy drzewa pokrywają się pąkami, chodzimy z moją mamą do parku nieopodal naszego domu. Przyroda budzi się do życia, a wraz z nią w moim sercu budzi się nadzieja, że ten rok będzie dla nas lepszy. Najbardziej podoba mi się jabłoń. Jest jak moja mama, pełna miłości , oddania i poświęcenia. Chciałbym, żeby moja mama była zawsze taka wiosenna. Uczę moją córkę skromności i pracowitości. Te cechy na pewno pomogą jej w życiu. Będzie przez wszystkich lubiana a ludzie będą ją doceniać. Może właśnie dzięki temu znajdzie dobrą pracę a jej życie okaże się lepsze od mojego. Pragnę z całego serca, żeby była szczęśliwa, żeby nigdy nie brakowało jej na chleb, żeby była przez wszystkich szanowana. Odkąd naszą rodziną opiekuje się ”Fundacja Jeden Drugiemu” wszyscy się częściej uśmiechamy. Częściej też chcemy sobie nawzajem pomagać. Podziwiamy wolontariuszy, którzy serdecznie i miło opiekują się nami. Razem z moim rodzeństwem postanowiliśmy, że jak tylko dorośniemy to też będziemy wolontariuszami w tej Fundacji. I tak jak oni teraz, tak my za parę lat, swoją bezinteresowną pracą będziemy służyć wszystkim biednym i potrzebującym.